Hans is de jongste, dus de benjamin van de familie van der Leek.

De bijnaam’’Snaaf’’ verkregen van broerlief is min of meer ingeburgerd bij de schare fans en familie; rijdend met startnummer 7 (2002).

De liefde voor motoren is door middel van inmenging van Karel aangewakkerd op ook al zeer jonge leeftijd. Achterop de Berini de krantenwijk afwerken en achterop de Puch de buurt onveilig maken; al was het alleen maar omdat ze op de meest vreemde manieren in- of uit de bocht vlogen danwel vielen. Dit, omdat hij als passagier volledig tegenstuurde en het Keg onmogelijk maakte zonder kleerscheuren thuis te komen.

De brommer van zuslief moest het vaak ontzien doordat, zonder dat moeders het wist, stiekem een ‘’proefritje’’ gemaakt diende te worden door het jongetje van 12...

De eerste snelheid werd gemaakt op de DKW van de vuilnisbelt op 13 jarige leeftijd !

Met een bovendeel van een oud gasmasker op het hoofd tegen tranen. Achterin de tuin van pa en ma, het zadel met touw vastgebonden en een accu met spinnen gefixeerd. Bij een kuil spetterde de accudruppels tegen de achterkant van de jas aan. Na een paar dagen kwamen we er achter dat er geen twee maar drie versnellingen op zaten.

Met een opgevoerde Zúndapp gaf hij zelfs de plaatselijke brommerpolitie het nakijken. Tegenwoordig worden ‘slands heerenwegen bereden met een (opgevoerde) Harley Davidson 1200. Het eerste rijdende race verleden start zo'n beetje in 1997 als hij met z'n broer plaatsneemt in de race-zijspan van Martin (Memarco). Het is een beetje de bedoeling dat we om de beurten het gashendel mogen beroeren om het vermogen aan te kunnen voelen. Als het beest lekker aanvoelt en de bijkomende kosten zijn binnen de perken te noemen kunnen we het zeer lage, korte span voor een schappelijke prijs overnemen en deelnemen aan de wedstrijden. Nou , dat valt absoluut niet mee !!, dat rijden in een zijspan !! De grond,rood/witte steentjes in de bochten komen akelig dichtbij als je uit de bak hangt. En als broerlief dan ook nog eens extra weer een inschattingsfout maakt bij het insturen van de Stekkenwal, komt vermoedelijk de strontlucht uit het strakke boordje van de overall.... Later krijg ik de kans om bij een wat serieuzere wedstrijdmachine in te stappen. Hij heeft me van achteren bezig gezien naast Leek, en dacht dat ik wat ervaren was.. DAT HEB IK GEWETEN ! Bij elk stukje rechte baan, hoe kort dan ook gaf meneer volgas, daar waar wij ons even rust plachten te geven. En als je dan net bezig bent om rustig over te pakken om de volgende bocht tijdig te bekijken en te nemen, staat het hart even op overwerk te pompen als je niet op een dergelijke acceleratie rekent.  Het span hebben we niet gekocht omdat het teveel ging kosten, het neemt teveel plek in en er kan er maar een tegelijk achter de gashendel, en da's jammer.                   

Het Muz Skorpion verhaal kun je lezen in info race-team, waarom dat niet doorging als alternatief voor de (standaard) racerij. Dus toen het verhaal Aprilia naar onze bovenkamers kwam als zeer interessant te zijn, kwam de kriebel weer in mij. Jaja, da's leuk en aardig maar daar schijnt ook nog eens een licentie voor nodig te zijn, zei ik tegen Leek. Oké, het plan was dat we eerst maar eens gingen kijken of we dat papiertje konden bemachtigen. En zo gingen we op pad naar Assen via Drachten; we sliepen bij Marian, de zus van Janita. Leek op de zwaargewichtige Moto Guzzi van hem (het beest) en ik op een  Suzuki 600. Op Assen aangekomen blijken alle mannen verplicht in veelkleurige motorpakjes rond te moeten lopen, het schijnt mode te zijn. In de brieffing wordt gesproken over snelheden van ruim over de 200 ! Jezus, dat haalt dat ding niet eens: ja die ZRX en VFR 900, 1000, 1100 wel maar ik op mijn toerdertje toch niet ! Aan mijn (geleende) pak is op te maken dat ik een zeer ervaren rijder ben... Alles goed en aardig,we haalden dat felbegeerde papiertje dus in september 1999; in het restaurant kwamen de handtekeningen op de bestelformulieren voor de spiksplinternieuwe Aprilia's RS250, Klaar !!  eind van het jaar kunnen we de machines ophalen in Lelystad. Dat wordt in begin november dus want Leek gaat november en december op vakantie naar Australië. Trots, blij, grandioos; hij is dan eindelijk thuis! Janita komt met een fles champagne naar mij toe om in te wijden. De motor kan met een geleende groene plaat van een bevriende garage op de wegen in de regio ingereden worden. Na zo'n 600km kan de Aprilia in de garage, om uit elkaar gehaald te worden en raceklaar gemaakt te worden. Er is nog een hoop aan te sleutelen voordat we ergens een baan op kunnen gaan. In de pagina ''technische zaken'' is een beetje te lezen wat er zoal aan gedaan kan worden.

Intussen is er heel wat verandert in het race-bestaan van Hans: op Assen is het podium gehaald , een tweede en derde plaats , en in Zolder rijdt hij zelfs de uiteindelijke kampioen Mathijs van de Wall het snot voor de ogen door in de trainingen POLE te rijden. Dat zijn over het algemeen races in het natte, want dat schijnt me beter als de rest af te gaan.   Aan de andere kant heeft het ook een keerziojde want rijden in de (sub)top brengt grotere risico's met zich mee, en dus moet ik hier en daar wat grondonderzoek doen waar ik helaas niet geheel zonder kleerscheuren afkom!

In Osschersleben glibber ik achter Mike Kromjong van de curb-stones met zo'n 170 km/uur, maar kom er geweldig goed van af: in de tweede race 2,5 uur later wordt ik toch nog 6e.

In Assen kom in met de ziekenwagen van de baan omdat ik last had van een zg. high-slider: dan komt je achterwiel je plotseling voorbij zetten in een bocht, tja en dat gaat niet goed:"gekneusde ribben en een motor die het niet meer zag zitten, maar na de vakantie was ik er weer bij !

  Direct E-mailen naar Snaaf

Teken hier ons Gastenboek

April 12, 2010.